так рэдка ў маім жыцьці здараецца звычайны шэраговы дзень))  з праполкаю дзьмухаўцоў на лецішчы, гатаваньнем ежы, праглядам сэрыялу, скончыўся дзень праглядам футболу і перамогай каманды, за якую заўзела)) але ня доўга доўжыліся будні электарату)) новы дзень - новыя сюрпрызы...

У мяне, як і ў большасьці маіх аднагрупнікаў, жаданьне хутчэй паехаць у Барсэлёну ўзмацнілася пасьля прагляду "Вікі, Крысьціны й Барсэлёны" (стужка ў мяне асацыюецца зь Венай і Танхен). Горад апынуўся зксім не такім, як у фільме. Ня лепей, ня горш, проста не такі. У прынцыпе, я потым нават і ўзгадаць не магла аніякіх месцаў, якія былі ў фільме, куды хацелася б схадзіць. Мо гэта майстэрства такое – зняць фільм пра горад так, што нічога пра гэты горад узгадаць ня можаш, ніякай “карцінкі”, толькі атмасфэра – і жаданьне туды патрапіць))
 

мне не хапае кавы і часу, каб праглядзець, што мае сябры панапісвалі за той час, што я не заглядала ў жж))
каву мне зусім забаранілі піць)) доктар жахнуўся, калі даведаўся, колькі я тае кавы пью))
люблю быць дома... што за міт, што я ў Аўстрыі))? Дома я)) Ужо колькі людзей у мяне спыталі, як там Лінц... А ў Лінцы я ўвогуле і не была)))
А яшчэ вось чытаю зараз энцыкляпэдыю любові Паўла Севярынца да нашае роднае зямелькі)))
Дык прышла ў галаву мне такая думка: так як я маю зараз сур'ёзныя праблемы са сьпіной, як і многія мае сябры-сяброўкі - шчырыя беларусы, дык то мо не недахоп кальцыю, кепская вада і няправільнае харчаваньне - гэта наш беларускі крыж нацыянальнае ідэі цяжкі вельмі))) 
гэта так- маленькі жарт, а кніжка мне вельмі падабаецца, харошы Паша чалавек))) Бо ўсё будзе добра))
(праўда, засталося толькі знайсьці жытло ў Барселоне....)

Нешта вакол мяне усё больш людзей, якія могуць 23 лютага назваць сваім прафэсійным сьвятам у ягоным першапачатковым разуменьні))
Наведала ў суботу Франака. Наколькі магчыма ужыць гэтае слова пры дадзеных акалічнасьцях - "пашанцавала". Кіраўніцтва, відаць, пачала сьвяткаваць ужо з уікэнда, а сам Франак дзяжурыў на вахце. Дый я і ня ведала, што ён у Баранавічах, калі ехала да бабулі, бо чула, што ў мазыры. Добра, што ўсё ж у Сашкі перапытала))
Ну Франачак трымаецца маладцом. Толькі пазайздросьціць ягонаму аптымізму.
Убачыла на ўласныя вочы тое, пра што ён піша ў дзёньніку...
так што, будзем пісаць лісты((

А тым, хто лічыць сёньняшні дзень за сьвята - то са сьвятам
 

Вось я і дома, прычым, даволі працяглы час. Вяртаньня чакала зь нецярпеньнем і вялікаю колькасьцю задумаў. На жаль, зьдзейсьніць давялося няшмат(((( У адрозьненьні ад доктара аўстрыйскага, беларускаму доктару было што сказаць наконт маёй нагі – з-за майго ладу жыцьця і шматлікіх вандровак, часу на здароўе не было, у выніку цалкам прыбраць наступствы траўмы меніску можна толькі праз апэрацыю((( а яшчэ засьцюдзіла шыю(( вось і няма ніякага настрою – валяюся ўся закутаная ў ложку ды чытаю. Нарэшце, дабралася да “Сямі год Нацыянальнага Адраджэньня” Сяргея Навумчыка, прэзэнтаванай мне аўтарам у Празе.

Да вялікай радасьці, усё ж давялося пабачыцца зь некаторымі сябрамі, якія самі выкрылі мой прыезд)) Шмат задавальненьня прынес “Народны Альбом” – такая моцная канцэнтрацыя добрых людзей. Ды пасьпела двойчы зьезьдзіць да дзетак, другі раз – у дзень маіх народзінаў (што быў тыдзень таму). Увогуле, гэты дзень прайшоў вельмі асэнсавана. Я нарэшце знайшла моц падняцца рана, каб пасьпець на ранішнюю літургію, якая праходзіць па-беларуску (пачатак а палове на восьмую) па суботах у Пятра-Паўлаўскай царкве, праўда, на ўсю службу цалкам, shame on me,  моцы не хапіла.  Потым паехалі з суполкаю my_dzieciam у Дзіцячы дом. Праз столькі часу пабачыліся з Настачкаю. Яна падрасла, але характар не зьмяніўся))) Паколькі ў гэты ДД мы наведваемся даволі працяглы час, можна бачыць як растуць дзеці, як яны разьвіваюцца – вельмі цікава. Ну а ўвечары з маці ды Гіпай глядзелі розныя добрыя фільмы. Так вось мне споўнілася 24))) І дзякуй сябрам за віншаваньні!!!