Home

Advertisement

кветка
Жадаючыя паехаць у наш любімы сацыяльны прытулак - далучайцеся ў гэтую пятніцу!!! Паездка плянуецца пасьля ціхага часу, тобок, пасьля 17.00
за падрабязнасьцямі тэлефануйце Машы - вэл 151 58 76
А каб жаданьне пагуляцца з малымі стала яшчэ большым, глядзіце фоткі)))


Плюс абвестка: У сяцыяльным прытулку катастрафічна не хапае людзей. Прытулак знаходзіцца на вуліцы Рыжскай. Запрашаюцца як валанцёры, так і жадаючыя падзарабіць на летні час (праўда, падазраю, што шмат той працай не заробіш)) у якасьці памочніка выхавацеля. На лета ў прытулку звычайна малышы, 3-8 год, 5-10 чалавек. Кухня на лета зачынілася, таму дзяцей трэба вазіць у школу на сьняданак і абед грамадзкім транспартам.
Жадаючыя дапамагчы тэлефануйце мне 113 0908 (вэлк), Даша.


болей )

з плыні сьвядомасьці

  • May. 15th, 2009 at 11:14 PM
бабры-дабры
я тут падумала, што існуе шмат кнігаў і фільмаў, дзе дарослы чалавек становіцца маленькім альбо дужа вялікім (усялякія там гуліверы, алісы з краіны цудаў...), але я ніколі не бачыла гіганцкае немаўля. Каб такі дзіцёнак, колькі месяцаў ад нараджэньня, быў бы, прыкладам, мэтры тры... Цікава б было зрабіць такі фільм - хочацца ўбачыць, хоць і магу ўявіць)), як будзе выглядаць такое немаўля сярод звычайных людзей. Я так уявіла - і сама спужалася...
дабры!
Дзякуй [info]radaslava за здымак))) мне рэдка так падабаюцца фоткі мяне)) пазнаёмілася з класным пацучком, думаю набыць сабе такога... Не разумею, як іх можна баяцца))) Больш таго, у пацучыны год я нарадзілася... А сёлета мне і вагону мэтро "Зроблена в СССР", у Мыцішчах, споўніцца 25 год... Ён таксама нарадзіўся ў год пацука.

звычайны дзень

  • May. 6th, 2009 at 12:20 PM
бабры-дабры

так рэдка ў маім жыцьці здараецца звычайны шэраговы дзень))  з праполкаю дзьмухаўцоў на лецішчы, гатаваньнем ежы, праглядам сэрыялу, скончыўся дзень праглядам футболу і перамогай каманды, за якую заўзела)) але ня доўга доўжыліся будні электарату)) новы дзень - новыя сюрпрызы...

1

У мяне, як і ў большасьці маіх аднагрупнікаў, жаданьне хутчэй паехаць у Барсэлёну ўзмацнілася пасьля прагляду "Вікі, Крысьціны й Барсэлёны" (стужка ў мяне асацыюецца зь Венай і Танхен). Горад апынуўся зксім не такім, як у фільме. Ня лепей, ня горш, проста не такі. У прынцыпе, я потым нават і ўзгадаць не магла аніякіх месцаў, якія былі ў фільме, куды хацелася б схадзіць. Мо гэта майстэрства такое – зняць фільм пра горад так, што нічога пра гэты горад узгадаць ня можаш, ніякай “карцінкі”, толькі атмасфэра – і жаданьне туды патрапіць))
 

i kali zadannie zbylosia... )

15 сакавіка

  • Mar. 15th, 2009 at 10:35 PM
дабры!
А яшчэ пісалі сёньня дыктоўку. Спадабаліся мне дыктоўкі))) Таму настрой быў добры, файна пасьля з даражэнькаю маёй сябровачкаю пасядзелі. А потым я глядзела дзяржаўныя тэлеканалы, а там паказвалі, як папа Колі езьдзіў з малым у Арменію... Натуральна, што маё неабыякавае да дзяцей з неблагапалучных сямей сэрца ледзьве вытрымала: тыя хто бачыў выраз твара дзіцёнка падчас сустрэчы прэзаў, мае зразумеюць. Што з гэтым хлопчыкам і чаму зь яго так зьдзекваюцца??

making friends

  • Mar. 15th, 2009 at 10:19 PM
дабры!
Гісторыя)) Шпацырую я сабе пад сонейкам. Бяжыць пёс. Забег у краму, памяўся з нагі на ножку - пахне смачна, а ўнутар не пускаюць. Вады папіў з калужыны. Ну я адразу яго прыглядзела. Добры такі пёс)) Чорненькі, ціпа лабрадор, толькі валацуга. Ну я ўжо пачынаю яго шкадаваці, як праз дарогу да яго бягуць два аграмадных сабака (адзін кшталту Жорыка - для тых, хто глядзіць дзяржаўнае тэлебачаньне). І пачынаюць удвох чорненькага цкаваці, кусаці, а той іх баіцца жах як... Ну я ім кажу, навошта вы яго так? Тут яшчэ два добра падвыпітых пацана мяне падтрымалі, нармальны, кажуць, шчанюк, адчапіцеся ад яго. Ну я пса паклікала на абед. Пакуль ён зьбіраўся прыняць маю прапанову, сабака кшталту Жорык знайшоў больш вартыя справы... А другі сабака і пёс урэшце пасябравалі!!! Усе людзі на прыпынку парадаваліся))) Чорненькі спачатку не паверыў, яшчэ там нешта жаўся, адбягаў, але потым усё ж упэўніўся ў шчырасьці намераў, і яны пасябравалі, разам пачалі гуляцца... Паднялі мне настрой))) Сабакі, а такія як чалавекі)))

вечаровае

  • Mar. 10th, 2009 at 10:42 PM
кава

мне не хапае кавы і часу, каб праглядзець, што мае сябры панапісвалі за той час, што я не заглядала ў жж))
каву мне зусім забаранілі піць)) доктар жахнуўся, калі даведаўся, колькі я тае кавы пью))
люблю быць дома... што за міт, што я ў Аўстрыі))? Дома я)) Ужо колькі людзей у мяне спыталі, як там Лінц... А ў Лінцы я ўвогуле і не была)))
А яшчэ вось чытаю зараз энцыкляпэдыю любові Паўла Севярынца да нашае роднае зямелькі)))
Дык прышла ў галаву мне такая думка: так як я маю зараз сур'ёзныя праблемы са сьпіной, як і многія мае сябры-сяброўкі - шчырыя беларусы, дык то мо не недахоп кальцыю, кепская вада і няправільнае харчаваньне - гэта наш беларускі крыж нацыянальнае ідэі цяжкі вельмі))) 
гэта так- маленькі жарт, а кніжка мне вельмі падабаецца, харошы Паша чалавек))) Бо ўсё будзе добра))
(праўда, засталося толькі знайсьці жытло ў Барселоне....)

квіткі на самалёт

  • Mar. 2nd, 2009 at 8:49 AM
бабры-дабры
мне б раней мае праблемы зараз)) можа хто падкажа добры сайт для пошуку квіткоў на самалёт? Верыцца нават самой з цяжкасьцю, але так лянотна знойку зьбіраць валізы, гэтым разам у Гішпанію. Чула, што нешта абанкруцілася танная авіякампанія, што з вільні лётала. Яшчэ мо хто сутыкаўся з пошукам жыльля ў Барселоен - таксама глуха.. 
пад адхіл!!!

Нешта вакол мяне усё больш людзей, якія могуць 23 лютага назваць сваім прафэсійным сьвятам у ягоным першапачатковым разуменьні))
Наведала ў суботу Франака. Наколькі магчыма ужыць гэтае слова пры дадзеных акалічнасьцях - "пашанцавала". Кіраўніцтва, відаць, пачала сьвяткаваць ужо з уікэнда, а сам Франак дзяжурыў на вахце. Дый я і ня ведала, што ён у Баранавічах, калі ехала да бабулі, бо чула, што ў мазыры. Добра, што ўсё ж у Сашкі перапытала))
Ну Франачак трымаецца маладцом. Толькі пазайздросьціць ягонаму аптымізму.
Убачыла на ўласныя вочы тое, пра што ён піша ў дзёньніку...
так што, будзем пісаць лісты((

А тым, хто лічыць сёньняшні дзень за сьвята - то са сьвятам
 

Венскія канікулы

  • Jan. 24th, 2009 at 9:16 AM
дабры!
Нарэшце ў мяне зьявіўся інтэрнэт!!! У харвацкім інтэрнаце нам паабяцалі доступ у сець з кожнага пакою. Але працэдура ўсталяваньня падлучэньня на рэдкасьць складаная. Нарэшце справілася, спраўдзіўшы, што і ў жанчыны ёсьць мозг))

Шкада, канешне, што калі было больш сьвежых уражаньняў, не было магчымасьці іх выказаць. нарэшце дабралася да Вены, да даражэнькай Танхен [info]incertezza , зь якой разам правялі насачына і эмацыйны тыдзень. Венаю Аўстрыя мяне ня толькі не расчаравала, але і яшчэ больш зачаравала)) Былі з Тацьцянкаю ў кавярні, куды яна традыцыйна заводзіць заезжых беларуаў - адчуць атмасфэру)) На барахолцы набыла паштовак... Нават пакаштавала піўка мясцовага бровара 1516. Ну і, натуральна, ВЕНСКАЯ КАВА. Хаця асабліва пабачыць горад не дазваляла сумленьне, бо праз тыдзень чакаў складаны іспыт. Таму, як часта бывае, і не рыхтуесься, і не адпачываеш, толькі нэрвуесься. Яшчэ было прыемна (і смачна) разьвіртуаліцца з жэншчынай-легендай [info]petra_leleka ))) Так што папярэдні тыдзень прайшоў пад грыфам Wiener Spezialitaet))
А беларускія жанчыны, яны як карлсан - улятаюць, але абяцаюць вярнуцца))
бабры-дабры
Ого, што робіцца))) Пасьведчаньне аб рэгістрацыі бачыла на ўласныя вочы))) Страшна жыць - што будзе заўтра?))

пра чэргі

  • Dec. 17th, 2008 at 11:09 AM
непарадак!!
я люблю, у прынцыпе, людзей, як род чалавечы, як стварэньняў Божых))) але як арганізмаў я іх недалюбліваю))) Асабліва ў грамадзкім транспарце і ў чэргах. Чым шкодна жыць у цывілізаваных краінах, дык тым, што прызвычайваесься да таго, што ніхто не сьмярдзіць (ну, у рэдкіх выключэньнях) і не дыхае табе ў патыліцу.  Можа раздрукаваць шыльдачкі "Трымай дыстанцыю"? Пралезла адна пігаліца сёньня ў чарзе перада мною. Ну я ёй спакойна пра гэта паведаміла. А каза гэтая пачала яшчэ мяне вучыць, як "у нас" у чарзе стаяць))) А перада мной мужык стаяў. Вялікі і зусім мне не знаёмы. Ну я яе і пытаю, чаму я мушу яму ў патыліцу дыхаць і церціся аб яго, калі ён мне зусім чужы і ўвогуле не падабаецца? На што яна мяне ў адказ заспытала, а як жа ёй даведацца, навошта я тут стаю)) Ну, канешне, цяжка, асабліва, калі ў мяне ў рукох квітанцыя і грошы, і стаю я не ў іншым канцы залі, а на прымальнай адлегласьці. Моладзь пайшла, я вам скажу, ого-го якая нахабная...

Задаўбаў мяне гэты грамадзкі слэм. Гэтыя людзі разбураюць маю энэргетыку)) Мне потым доўга трэба размаўляць з прыродай, каб аднавіць ўнутраную раўнавагу))
кава
Калі ў мяне былі такія валасы, процьма грошаў сыходзіла на шампуні, бальзамы, гелі, пенкі, лакі, маскі.... часта ламаліся шчоткі ды губляліся гумкі, шпількі...


Навучыўшыся на дысцыплінаваным Захадзе суровай эканоміі, я прыняла рашэньне:


PS косу маю набыў за вялікія грошы калекцыянер з далёкага замежжа, які, як асоба публічная, пажадаў застацца невядомым.

UPD лана, насамрэч косу набыла мая даўнішняя сяброўка Юля Ц. з Украіны - пажадала стаць брунэткаю. Грошы вялікія. Але колькі - не скажу. Адно толькі: за газу Украіне доўна яшчэ не расплаціцца...



калі сувязь ёсьць)))

  • Dec. 16th, 2008 at 4:38 PM
дабры!
вось што мне ўжо падабаецца ў маёй вучобе, дык тое, што можна напісаць мэйлы аднагрупнікам і папрасіць на патрэбныя для працы дакуманты - большасьць зь іх займае нармалёвыя пасады ў сваіх краінах. І ня трэба лазіць па сеціве - ды і не ўсё там ёсьць))) Як жа я іх люблю!!! Ну лана, зусім без карысьці люблю, але прыемна))
бабры-дабры
заўважыла, што каб ня выпасьці з беларускага культурна-грамадзкага жыцьця, патрэбны рэгулярны доступ у Сеціва))) З-за адсутнасьці на Інтэрнэт прасторы прапусьціла некалькі канцэртаў, сьвята сьвятой Люсіі ў швэдаў, выставу ды некалькі прапановаў сяброў - зараз ужо і тэлефон выціскаецца нэтам)))

))

  • Dec. 13th, 2008 at 5:29 PM
бабры-дабры

Вось я і дома, прычым, даволі працяглы час. Вяртаньня чакала зь нецярпеньнем і вялікаю колькасьцю задумаў. На жаль, зьдзейсьніць давялося няшмат(((( У адрозьненьні ад доктара аўстрыйскага, беларускаму доктару было што сказаць наконт маёй нагі – з-за майго ладу жыцьця і шматлікіх вандровак, часу на здароўе не было, у выніку цалкам прыбраць наступствы траўмы меніску можна толькі праз апэрацыю((( а яшчэ засьцюдзіла шыю(( вось і няма ніякага настрою – валяюся ўся закутаная ў ложку ды чытаю. Нарэшце, дабралася да “Сямі год Нацыянальнага Адраджэньня” Сяргея Навумчыка, прэзэнтаванай мне аўтарам у Празе.

Да вялікай радасьці, усё ж давялося пабачыцца зь некаторымі сябрамі, якія самі выкрылі мой прыезд)) Шмат задавальненьня прынес “Народны Альбом” – такая моцная канцэнтрацыя добрых людзей. Ды пасьпела двойчы зьезьдзіць да дзетак, другі раз – у дзень маіх народзінаў (што быў тыдзень таму). Увогуле, гэты дзень прайшоў вельмі асэнсавана. Я нарэшце знайшла моц падняцца рана, каб пасьпець на ранішнюю літургію, якая праходзіць па-беларуску (пачатак а палове на восьмую) па суботах у Пятра-Паўлаўскай царкве, праўда, на ўсю службу цалкам, shame on me,  моцы не хапіла.  Потым паехалі з суполкаю my_dzieciam у Дзіцячы дом. Праз столькі часу пабачыліся з Настачкаю. Яна падрасла, але характар не зьмяніўся))) Паколькі ў гэты ДД мы наведваемся даволі працяглы час, можна бачыць як растуць дзеці, як яны разьвіваюцца – вельмі цікава. Ну а ўвечары з маці ды Гіпай глядзелі розныя добрыя фільмы. Так вось мне споўнілася 24))) І дзякуй сябрам за віншаваньні!!!

...

  • Nov. 23rd, 2008 at 9:55 PM
1
Столькі ўсяго адбылося... І так даўна я не пісала і не чытала ЖЖ... І так лянотна))) Дзякуй Марціну, які клапоціцца пра мяне ў Варшаве - як заўсёды ў падарожжах, я прыхварэла. Сяджу ў шаліку, утульна так...
2
І хутка ўжо будуць сьняжыны - замяце сьцяжыны, сплятуцца яны ў косы... па прагнозах - ужо ў аўторак. У Люксембургу пахмурна і туманы, вучоба - ад відна да відна, так што Люксембург для мяне - горад прывід.

На занятках была - малая мая піша, што Гіпачка нашая захварэла((( Мне так сумна стала, так кепска, што я сядзела і плакала, і нішто не магла з сабопарабіць. Як уяўлю яе, такую беленькую, калмаценькую, слабой і бездапаможнай...

Ну людзі неяк не разумелі, чаму я так расстраіваюся... Я мне так жудасна, што я далёка - і нічога не магу зрабіць. І маці там адна, а мая маці чалавек спэцыфічны, сядзіць у пакоі з хворым сабачкам... Гуляю па вуліцах - і ніякай радасьці, навокал здаровыя люксембургскія пэсы, некаторыя падобныя на Гіпачку. Толькі б яна паправілася - я ёй столькі падаруначкай прыглядзела...

І галоўнае, што ў дзень, як яна захварэла, і я, і сястра адчулі, што нешта зь ёй ня так - такая моцная сувязь між намі, таму што любім моцна адна адну ўсе...

анкетка))

  • Oct. 31st, 2008 at 12:36 PM
бабры-дабры
мы тут з [info]lorss узгадалі сьветлыя школьныя часіны...
калі амаль што ўсе дзяўчаты - і частка хлапцоў - рабілі такія анкеты
і потым усе іх дружна запаўнялі
сшытачкі былі такія - адмыслова адведзеныя, упрыгожаныя
соль была ў тым, што анкета, як правіла, заводзілася для аднаго чалавека, але давалася папярэдне на запаўненьне масам
каб аб'ект не западозрыў
ціпа - ты тут адзін  з сотні))
нават я аднойчы завяла такую анкету))) на вокладцы быў пінгвін)) але хавацца я не ўмею, таму, зараз разумею, што аб'ект усё ж здагадаўся)))

Дык вось пытаньне: якія вы памятаеце пытаньні???

Мне зараз усе фрэнды цікавыя, чэсна)) Давайце - узгадвайце пытаньні і давайце адказы))

Ну ўсё пачыналася: любімыя - фільм, колер, страва, гурт, кніга
Потым былі пытаньні: сэнс жыцьця, каго  ты любіш...

І яшчэ "я табе падабаюся?" - але гэтае пытаньне здымаецца з аўкцыёну, так как анкета шматаб'ектная))

Latest Month

June 2009
S M T W T F S
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930    

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com